La Cucina - Nieuwe artikelsLekkere recepten voor avontuurlijke koks!
http://www.la-cucina.be
Sweet Memories
Er zijn margarita's en margarita's, zo hebben we ontdekt op onze laatste trip in de States. Er zijn deze die ze in "buckets" van 5 liter verkopen bij Wal-Mart. Of deze waar ze je mee om de oren slaan in Las Vegas, met meer ijs en suikersiroop dan iets anders.
Maar voor mij zijn de beste Margarita's deze waar een verhaal aan vasthangt. Deze die je op het totaal verkeerde moment van de dag drinkt. Die margarita van die keer 's ochtends bij een Mexican brunch om de huevos revueltos met veel te veel jalapeno's weg te spoelen. Of die twee voor de prijs van één 's namiddags om 15u op café omdat de happy hour zo belachelijk vroeg gepland was.
Zelf betwijfel ik of we ooit nog zo'n goede margarita zullen drinken als die keer in San Francisco. Ik had (god weet waar) ergens gelezen dat Clement Street één van de upcoming straten van San Fancisco was, met gezellige restaurantjes, winkeltjes en een "je ne sais quoi" die beslist de moeite was om er een kijkje te nemen. En omdat het "min of meer" in de buurt van het Golden Gate Park was besloten we dan maar een kijkje te gaan nemen.
Dat "min of meer" bleek in de praktijk een half uur stappen vooraleer we goed en wel aan Clement Street toekwamen. Moe, maar met een gezonde toeristen-moed begonnen we an de kruising tussen 26th avenue en Clement Street, maar zagen eigenlijk omzeggens niets van die beloofde "je ne sais quoi", zodat we besloten om wat door te stappen tot de volgende blok. En de volgende. En de volgende. Nope. Ja, op een bepaald moment fonkelde er een lichtje toen we langs het gebouw van het Internet Archive passeerden (aha, dat is hier!), maar voor de rest zou ik zeggen: skip Clement Street maar bij je volgend bezoek aan San Francisco.
Moe, dat waren we eigenlijk. En die Clement Street bleef maar doorlopen. En we vonden het maar niet. En we hadden dorst. Tot we aan Tia Margerita aankwamen.
Het leek een groezelige keet langs de buitenkant. Maar het was zover het enige dat open was op Clement Street en eens binnen was het er aangenaam druk. We installeerden ons aan de bar en vroegen ons af wat we zouden drinken. Links van ons zat een koppeltje met een klein kindje en twee margarita's voor hun neus. Rechts van ons zat er een man met een Stetson en een margarita. De keuze was snel gemaakt.
Niet dat er veel te kiezen was, want de barman knikte ons welkom met een welgemeende "Margarita?...", al even snel gevolgd door "frozen? Or on the rocks?". We besloten eentje frozen en eentje on the rocks te nemen, waarop de barman ons met een vette knipoog "next time, always take on the rocks, much stronger" toevertrouwde. Er volgde een ritueel van zorgvuldig twee servetjes te leggen voor onze glazen, nacho's in een kommetje te doen en twee home made "This one is spicy. This on is more spicy"-knipoog dipsausjes voor te schotelen.
En toen kwamen, als kers op de taart, de margarita's. Of de zevende hemel. Dit was simpelweg de beste margarita ever. De perfecte combinatie van zout en zoet, de perfecte blusser voor de overheerlijke pikante salsas bij de nachos.
We hadden onze "je ne sais quoi" van Clement Street gevonden! En ik weet niet of het aan de margarita's lag, of aan hoeveel we ervan hadden gedronken, maar daarna raakten we spontaan aan de praat op de bus met een Amerikaans koppel dat Belgium fantastisch vond, en vonden wij het een fantastisch idee dat je in San Francisco zomaar je fiets achterop de bus kan aanhaken. En dat we hier in San Francisco waren en ook al waren we niet binnengeraakt bij Chez Panisse, we hadden wel nog de Castro-wijk en Japan town en Farina en Nopa in het vooruitschiet.
Sedertdien hangt de foto van de twee margarita's in een collage samen met andere reisfoto's op een muur in ons toilet. En zo gebeurt het dat we soms om 6u 's ochtends of om 4u 's nachts bij een bezoek aan het kleinste kamertje nog genieten van onze perfecte Margarita.
]]>http://www.la-cucina.be/index.php?page=blog&id=229
2012-10-27La Cucinaculinairetenreceptenwww.la-cucina.beBusiate al Tempio
Ik denk dat ik een nieuw lievelings-pastagerecht heb ontdekt! Net terug van een weekje dolce far niente aan de kust van Sicilië, waar de keuken bestaat uit heerlijke visgerechten en pasta's met een licht Noord-Afrikaanse toets. Zo vind je bijvoorbeeld in veel gerechten gedroogde rozijnen of pistachenootjes terug en hebben ze er een eigen variant op couscous.
Mocht je ooit in Trapani belanden (en met Ryanair is dat niet zo heel moeilijk), breng dan zeker eens een bezoekje aan de "Cantina Siciliana". Deze trattoria bestaat al sinds 1958 en heeft op de menukaart typische Siciliaanse gerechten als "couscous alla Trapanese" (viscouscous), "Pasta con le sarde" (met sardientjes) of "Caponata" (een heerlijk aubergine-mengsel).
Eén iets kende ik nog niet: "busiate", wat een lokale pastavariant bestaande uit een soort lange, gekrulde macaroni bleek te zijn. Man, man: overheerlijk! Het ziet er niet zo uit op deze gsm-foto bij kaarslicht, maar om een idee te geven:
Deze "busiate al tiempo" die we hadden gekozen, bleek, zoals zoveel gerechten in de Italiaanse keuken, bedrieglijk simpel klaargemaakt, maar o zo lekker! We konden eerst maar niet thuisbrengen wat er zo lekker was aan de saus, want die leek op het eerste gezicht op een eenvoudige tomatensaus met kerstomaten en grote garnalen. Bij navraag kregen we de keukengeheimen mee: voor de saus worden niet zomaar kerstomaten gebruikt, maar kleine Pachino-tomaten, een beschermde Siciliaanse tomatensoort van topkwaliteit. Maar daarnaast zit nog iets subtiel in de saus dat we totaal niet verwacht hadden: amandelen! Het is een lepel fijngemalen amandelen die de saus zo lekker en diep van smaak maakt. Voor wie het zelf eens wil proberen: het recept vind je hier terug.
Ook andere smakencombinaties hebben ons aangenaam verrast, zoals de overheerlijke bruschette met een tapenade van zwaardvis, venkel en een klein beetje appelsienmarmelade die we proefden in Marsala. Een smaakbom van formaat, zeker in combinatie met een goed glas "superiore vergine" Marsalawijn van Cantine Buffa... Gelukkig kunnen we thuis nog wat nagenieten! :)
Me like. Momenteel nog een concept, maar wat mij betreft mogen ze binnenkort in de winkel liggen. Gevonden via het fantastische Nachos NY, dat de beste Nacho-adresjes in New York verzamelt. Mmm. Goesting.
]]>http://www.la-cucina.be/index.php?page=blog&id=226
2010-11-05La Cucinaculinairetenreceptenwww.la-cucina.beAan tefal!Een marketingbureau vroeg mij een tijdje terug of ik zin had om een nieuwe Tefal wok uit te proberen. Dat kwam heel goed uit, want onze eigenste wok is zo langzaam aan vervanging toe. Bon, om eerlijk te zijn, kan onze wok eigenlijk nog gerust een tiental jaar mee. Het was eerder dit magnifieke exemplaar van Iitala dat ons plotsklaps, tijdens de zomersolden in de Inno, deed besluiten dat wij toch wel dringend aan een nieuwe wok toe waren:
Ondanks dat er ook nog eens 50% korting op was (en op iets van Iitala helpt dat wel :), moet ons innerlijk geweten toch net iets teveel parten hebben gespeeld, en zijn we uiteindelijk niet door de knieën gegaan. Dus voor wie nog een wok nodig heeft, hou alvast de wintersolden in de gaten in de Inno ;)
Ik dwaal af. Grote kartonnen doos. Afgeleverd op mijn werk. Een week later. Grote kartonnen doos mee naar huis. Vier dagen later, doos open, wok eruit. Mijn eerste indruk: dit ding gaat geen designprijzen winnen. Maar hij ligt precies wel goed in de hand. Niet te groot, niet te klein en ik vind het alvast sympathiek dat de buitenste rand, weg van de steel, wat hoger oploopt zodat beginnende wokkers geen muur vol groenten hebben hangen bij de eerste stappen in het roerbakken:
De wok komt uit het Natura-gamma, een reeks potten en pannen waarmee Tefal zijn corporate social responsability naar het milieu toe toch wel heel erg in de verf wil zetten. Gewiekste marketing of niet, het is al goed dat ze er mee bezig zijn, denk ik dan.
Mijn vriendin is me voor en bakt er voor de eerste keer mee, op een avond dat ik niet thuis ben. De volgende dag laat ze vallen dat die nieuw wok toch wel erg goed is. Ik ben nieuwsgierig, dus de avond daarop besluit ik de wok te gebruiken, ook al maak ik een pastasaus met verse tomaat en scampi, niet meteen een wokgerecht. In de goed opgewarmde wok gaan seconden na elkaar verse Knoflook, scampi en tomaat. Niets brandt aan, de warmte verdeelt zich goed over de hele pan en in no time heb ik mijn saus klaar.
Mijn oordeel is er al even snel: dit is een fantastische wok. Ik heb er, behalve het geen-potten-brekend design, niets op aan te merken. Punt uit. Het dingt bakt als een droom. Benieuwd of ze die nu ook in de solden gaan afprijzen bij Inno ;)...
]]>http://www.la-cucina.be/index.php?page=blog&id=225
2010-11-04La Cucinaculinairetenreceptenwww.la-cucina.beBatali!Op reis in de States (later meer!) heb ik eindelijk de kans gehad om Bill Bufords "Heat" te lezen. Bill Buford is een alom geprezen journalist die, à la Günter Walraff, undercover gaat om bepaalde thema's zelf aan den lijve te voelen. Buford kleurde zijn ogen niet om er als een Turkse gastarbeider uit te zien, maar nam wel 15 maanden ontslag van een ongetwijfeld dik betaalde job bij The New Yorker om een tijd mee te draaien in de keuken van een sterrenrestaurant in New York.
Het restaurant in kwestie heet Babbo, met als legendarische chef een zekere Mario Batali. Buford heeft een magnifiek verslag van het hele avontuur neergepend in "Heat", waarin hij beschrijft hoe hij langzaam maar zeker opklimt in de hiërarchie van de keuken, maar ook hoe hij de meesters achter zijn meester wil leren kennen door stage te volgen bij restaurateurs, pastamakers en een beenhouwer in Italië.
Ik heb het boek in één ruk uitgelezen tijdens mijn verlof en vroeg me af en toe af hoeveel van dit verhaal nu wel echt was. Bestond Babbo? Was Mario Batali echt zo'n charismatisch, maar o zo opvliegende man? Ik heb (bewust) weinig internet opgezocht tijdens mijn verlof, maar bij mijn terugkomst heb ik toch even gegoogeld. En ja hoor, Mario Batali bestaat echt. En zo heb ik me hem inderdaad deze hele vakantie ingebeeld:
Bij een volgende trip naar New York staat Babbo alvast op mijn lijst!
En ps.: tijdens de vakantie ook nog aan Eating Animals van Foer begonnen. Be prepared voor alleen nog maar vegetarische recepten op La Cucina ;)
]]>http://www.la-cucina.be/index.php?page=blog&id=224
2010-10-09La Cucinaculinairetenreceptenwww.la-cucina.beFoodspottingOp zoek naar iets lekkers? Foodspotting is een leuke mashup van foto's en Google Maps:
]]>http://www.la-cucina.be/index.php?page=blog&id=223
2010-08-24La Cucinaculinairetenreceptenwww.la-cucina.beelBulli in de bibDe New York Public Library organiseert al jaren een fantastische reeks "Live from the NYPL" met knappe interviews, panels en lezingen (o.a. Patti Smith, The Velvet Underground, Wes Anderson, Frank O. Gehry, Zadie Smith... passeerden de revue).
Leuk is dat sommige van die interviews ook achteraf in een "getekende" versie online komen, zoals dit zeer entertainend gesprek met drie grootheden uit de kookwereld: Ferran Adria van elBulli, kook"wetenschapper" Harold McGee en kookjournalisten/schrijvers Bill Buford en Corby Kummer (het NYPL reclameblokje verdwijnt na ca. 30 sec.):
]]>http://www.la-cucina.be/index.php?page=blog&id=222
2010-08-19La Cucinaculinairetenreceptenwww.la-cucina.beNYC's skyline has never looked this coolWaw! Dit is wel indrukwekkend en een stapje verder dan mijn onschuldige pogingen om groenten in een stad te kweken. Maar moest ik nog steeds een balkon of terras hebben (intussen verhuisd), dan zou ik al zeker opnieuw een tomatenplant zetten. Hopelijk zet dit filmpje aan tot inspiratie!:
On the shoreline of the East River and with a sweeping view of the Manhattan skyline, Eagle Street Rooftop Farm is a 6,000 square foot green roof organic vegetable farm located atop a warehouse rooftop in Greenpoint, Brooklyn.
]]>http://www.la-cucina.be/index.php?page=blog&id=221
2010-08-12La Cucinaculinairetenreceptenwww.la-cucina.beCorsicaSuper!!! Ik mag voor mijn verjaardag op verrassingsweekend naar Parijs! Dat heeft niet direct iets met Corsica te maken, maar doet me wel denken aan een vorige trip naar Parijs verleden jaar. Toen kregen we van een kennis een lijst eetadresjes mee, lang genoeg om bij wijze van spreken een hele week in Parijs op restaurant te gaan.
Wij hadden echter maar tijd voor één adres en kozen er op goed geluk een Corsicaans restaurant bij het Louvre uit. Nu, met tips van anderen is het er altijd een beetje op of onder, maar met een heerlijk zuiders getinte keuken en een gezellig kader hebben we A Casa Luna sedertdien ook op onze tiplijstjes voor Parijs geplaatst. Een aanrader!
]]>http://www.la-cucina.be/index.php?page=blog&id=220
2010-07-23La Cucinaculinairetenreceptenwww.la-cucina.beEen stukje Japan in BrusselDeze middag is het er eindelijk van gekomen: gaan lunchen bij Kamo! Een Japanse vriendin had ons eerder al het voortreffelijke Sushi Kobo in Woluwe doen ontdekken. We zijn er twee keer met haar gaan eten en dat was telkens een feest, want als Japanse weet ze als geen ander dat de Japanse keuken meer is dan sushi en ramen. Ook heel leuk om gade te slaan hoe ze dan telkens heel gedreven in het Japans de gedienstige obers aanstuurde om nog eens een "beetje van dit!", "meer groene thee!" of nog dat "lekker schoteltje!" aan te brengen. Had het van haar en van ons afgehangen dan waren we er nog vaak op bezoek geweest, helaast besloot het piepkleine restaurantje een paar maand terug nog enkel take-away te doen.
Panique au village dus, tot zij en haar man ons een maand geleden met fonkelende oogjes vertelden over Kamo.... Fantastisch nieuws, want ze had, en dan nog in de buurt van haar werk, een zo mogelijk nog beter Japans restaurant gevonden! Vol overgave vertelde ze over de open keuken, waar je de Japanse koks live aan het werk zag, over de uitzonderlijke kwaliteit (een beetje opzoekwerk leerde mij intussen dat Gault Millau Kamo als Aziatisch restaurant van het jaar uitriep) en dan bovenal de prijs/kwaliteitsverhouding van de lunch.
Terwijl Kamo namelijk behoorlijk duur als je gewoon iets van de kaart kiest, is de lunch aan tien euro (met thee inbegrepen) ongeloofelijk zijn geld waard. Er zijn een aantal opties 's middags (sommige kosten 12 euro) - wij kozen drie verschillende gerechten en konden zo proeven van krokante kip met een lichte zoetzure saus, rosé gebakken eend met soya en gegrilde makreel. Een snelle foto met de gsm:
Ondertussen vertelde ze ons dat kok eigenlijk liever geen sushi maakt omdat hij vooral wil laten proeven van de minder bekende Japanse keuken. Sushi's zijn evenwel een Belgische publiekstrekker, dus staan ze toch nog op de kaart (en zijn ze naar verluidt ook onberispelijk). Dus als je er bent, neem dan misschien eens geen sushi en laat je verleiden door de keuze van de chefkok. Reserveren is een must: Kamo, Jaargetijdenlaan 123 (zijstraat Generaal Jacqueslaan), 02/648.78.48.
