Aan tefal!

Carlo | 04-11-2010 | In: geproefd | Reacties (0) | Reageer op dit bericht

Een marketingbureau vroeg mij een tijdje terug of ik zin had om een nieuwe Tefal wok uit te proberen. Dat kwam heel goed uit, want onze eigenste wok is zo langzaam aan vervanging toe. Bon, om eerlijk te zijn, kan onze wok eigenlijk nog gerust een tiental jaar mee. Het was eerder dit magnifieke exemplaar van Iitala dat ons plotsklaps, tijdens de zomersolden in de Inno, deed besluiten dat wij toch wel dringend aan een nieuwe wok toe waren:

Iitala Wok

Ondanks dat er ook nog eens 50% korting op was (en op iets van Iitala helpt dat wel :), moet ons innerlijk geweten toch net iets teveel parten hebben gespeeld, en zijn we uiteindelijk niet door de knieën gegaan. Dus voor wie nog een wok nodig heeft, hou alvast de wintersolden in de gaten in de Inno ;)

Ik dwaal af. Grote kartonnen doos. Afgeleverd op mijn werk. Een week later. Grote kartonnen doos mee naar huis. Vier dagen later, doos open, wok eruit. Mijn eerste indruk: dit ding gaat geen designprijzen winnen. Maar hij ligt precies wel goed in de hand. Niet te groot, niet te klein en ik vind het alvast sympathiek dat de buitenste rand, weg van de steel, wat hoger oploopt zodat beginnende wokkers geen muur vol groenten hebben hangen bij de eerste stappen in het roerbakken:

Tefal Wok

De wok komt uit het Natura-gamma, een reeks potten en pannen waarmee Tefal zijn corporate social responsability naar het milieu toe toch wel heel erg in de verf wil zetten. Gewiekste marketing of niet, het is al goed dat ze er mee bezig zijn, denk ik dan.

Mijn vriendin is me voor en bakt er voor de eerste keer mee, op een avond dat ik niet thuis ben. De volgende dag laat ze vallen dat die nieuw wok toch wel erg goed is. Ik ben nieuwsgierig, dus de avond daarop besluit ik de wok te gebruiken, ook al maak ik een pastasaus met verse tomaat en scampi, niet meteen een wokgerecht. In de goed opgewarmde wok gaan seconden na elkaar verse Knoflook, scampi en tomaat. Niets brandt aan, de warmte verdeelt zich goed over de hele pan en in no time heb ik mijn saus klaar.

Mijn oordeel is er al even snel: dit is een fantastische wok. Ik heb er, behalve het geen-potten-brekend design, niets op aan te merken. Punt uit. Het dingt bakt als een droom. Benieuwd of ze die nu ook in de solden gaan afprijzen bij Inno ;)...

Batali!

Carlo | 09-10-2010 | In: efemera | Reacties (0) | Reageer op dit bericht

Op reis in de States (later meer!) heb ik eindelijk de kans gehad om Bill Bufords "Heat" te lezen. Bill Buford is een alom geprezen journalist die, à la Günter Walraff, undercover gaat om bepaalde thema's zelf aan den lijve te voelen. Buford kleurde zijn ogen niet om er als een Turkse gastarbeider uit te zien, maar nam wel 15 maanden ontslag van een ongetwijfeld dik betaalde job bij The New Yorker om een tijd mee te draaien in de keuken van een sterrenrestaurant in New York.

Het restaurant in kwestie heet Babbo, met als legendarische chef een zekere Mario Batali. Buford heeft een magnifiek verslag van het hele avontuur neergepend in "Heat", waarin hij beschrijft hoe hij langzaam maar zeker opklimt in de hiërarchie van de keuken, maar ook hoe hij de meesters achter zijn meester wil leren kennen door stage te volgen bij restaurateurs, pastamakers en een beenhouwer in Italië.

Ik heb het boek in één ruk uitgelezen tijdens mijn verlof en vroeg me af en toe af hoeveel van dit verhaal nu wel echt was. Bestond Babbo? Was Mario Batali echt zo'n charismatisch, maar o zo opvliegende man? Ik heb (bewust) weinig internet opgezocht tijdens mijn verlof, maar bij mijn terugkomst heb ik toch even gegoogeld. En ja hoor, Mario Batali bestaat echt. En zo heb ik me hem inderdaad deze hele vakantie ingebeeld:

Bij een volgende trip naar New York staat Babbo alvast op mijn lijst!

En ps.: tijdens de vakantie ook nog aan Eating Animals van Foer begonnen. Be prepared voor alleen nog maar vegetarische recepten op La Cucina ;)